Bir Sınıfın İçinde Başlayan Hayal
Kayseri’de sabahlar her zaman biraz sert olurdu. Soğuk, yüzüme çarpan rüzgâr sanki günün nasıl geçeceğini daha ilk adımda fısıldardı. O sabah da farklı değildi. Okula giderken elim cebimde, defterim çantamın içinde sallanırken içimde garip bir huzursuzluk vardı. Sanki bugün sıradan bir gün olmayacaktı.
7. sınıftaydım. O yaşlarda insan ne olmak istediğini bilmez ama ne hissettiğini çok net bilir. Ben de bilmiyordum gelecekte ne olacağımı ama bazı derslerin içimde bir şeyleri kıpırdattığını hissediyordum. Özellikle “Mimari Tasarım” konusunun işlendiği günler… O kelime bile kulağa farklı gelirdi: mimari tasarım.
Sınıfa girdiğimde öğretmen tahtaya büyük harflerle yazmıştı:
“MİMARİ TASARIM NEDİR?”
O an içimde bir şey durdu sanki. Kalemimi yavaşça çıkardım ama yazmak yerine sadece baktım. Çünkü anlamak istediğim bir şey vardı ama henüz adını koyamıyordum.
Bir Şehrin İçinde Kaybolmak
O gün öğretmen bize sadece tanım anlatmadı. “Bir binayı çizmek sadece duvar çizmek değildir” dedi. O cümle basit gibi görünüyordu ama içime işledi. Defterime yazdım, altını çizdim.
Sonra pencereden dışarı baktım. Kayseri’nin gri binaları, uzakta Erciyes’in silik görüntüsü… Hepsi bir anda farklı görünmeye başladı. Daha önce sadece baktığım şeylere artık başka bir gözle bakıyordum. Sanki her bina birinin düşüncesiydi, birinin hayaliydi.
O an içimde bir merak büyüdü. “Ben de bir şeyler tasarlayabilir miyim?” diye sordum kendime. Cevap yoktu ama soru bile yetmişti.
İçimde hem bir heyecan vardı hem de hafif bir korku. Çünkü bazı şeyler insanı çağırır ama aynı zamanda ondan uzak durmasını da ister gibi olur. Mimari tasarım bana öyle hissettirmişti.
Defterimin İçindeki İlk Çizgiler
O gece evde uzun süre ders çalışmadım. Çantamı bir köşeye bıraktım, defterimi açtım. Sayfanın ortasına düz bir çizgi çektim. Sonra yanına bir tane daha… O çizgiler hiçbir şeye benzemiyordu ama benim için çok şey ifade ediyordu.
O an fark ettim: aslında mimari tasarım, sadece binalar değil, hayal kurma biçimiydi. İnsan önce düşünür, sonra çizer, sonra o düşünce bir gün gerçek olurdu.
Defter sayfalarına baktıkça içimde bir umut büyüyordu. Belki de ben de bir gün bir şeyler tasarlayabilirdim. Belki bir ev, belki bir okul… belki de sadece insanların içini ısıtan bir alan.
Ama hemen ardından başka bir duygu geldi: hayal kırıklığı. Çünkü etrafımda kimse bu kadar heyecanlanmıyordu. Arkadaşlarım için bu sadece bir ders konusuydu. Benim içinse içimde açılan küçük bir kapıydı.
Öğretmenin Sessiz Cümlesi
Bir gün öğretmen bana sınıfta şöyle demişti:
“Bazı insanlar görür, bazıları ise tasarlar.”
Bu cümleyi yıllarca unutamadım. O an anlamamıştım ama şimdi hatırladıkça içimde farklı bir yankı oluşuyor. Çünkü ben sadece görmek istemiyordum. İçimde bir şey üretme isteği vardı.
Ama bunu kimseye anlatamıyordum. Çünkü o yaşta böyle şeyler söylemek garip karşılanırdı. İçimde tutuyordum. Belki de bu yüzden günlük tutmaya başlamıştım. Defterim benim konuşamadıklarımı söylüyordu.
Bir Çizimin İçinde Kaybolmak
Bir gün öğretmen bize bir ödev verdi: “Hayalinizdeki evi çizin.”
O cümleyi duyduğumda kalbim hızlandı. Ev çizmek basit bir şey gibi görünüyordu ama benim için öyle değildi. Çünkü ilk defa kendi iç dünyamı bir şeye dökecektim.
Akşam evde masaya oturdum. Sessizlik vardı. Sadece kalemimin sesi duyuluyordu. Önce bir kapı çizdim. Sonra pencereler… Ama çizdikçe fark ettim ki ev büyüyordu. Sadece bir yapı değil, bir hikâye oluyordu.
O evde yalnız hissetmek yoktu. O evde sıcaklık vardı. İçinde insanlar gülüyordu. Belki de ben o evi, kendimde eksik olan şeyleri tamamlamak için çiziyordum.
Ama çizim bitince içimde garip bir boşluk oluştu. Çünkü o ev sadece kâğıt üzerinde kalacaktı. Gerçek olmayacaktı.
Bu düşünce içimde küçük bir kırılma yarattı. Hayal etmek güzeldi ama hayalin gerçeğe dönüşmemesi canımı acıttı.
Okul Bahçesinde Düşünceler
Ertesi gün okul bahçesinde tek başıma yürürken çizdiğim evi düşündüm. Sanki o ev bir yerlerde gerçekten var olabilirdi. Sadece ben göremiyordum.
O an mimari tasarımın sadece çizim olmadığını daha iyi anlamaya başladım. Bu, insanın içindeki dünyayı dışarıya aktarma biçimiydi. Ve bu çok güçlü bir şeydi.
Ama aynı zamanda korkutucuydu. Çünkü bir şeyi hayal etmekle onu gerçekleştirmek arasında büyük bir fark vardı. Ben hangisine yakındım, bilmiyordum.
Erciyes’e Bakan Pencereden Hayal Kurmak
Bir gün sınıfta pencere kenarında oturuyordum. Dışarıda Erciyes Dağı vardı. Sessiz, sabit, güçlü… Sanki hiçbir şey onu değiştiremiyordu.
Ona bakarken düşündüm: “Bir gün ben de böyle kalıcı bir şey yapabilir miyim?”
İçimdeki cevap belirsizdi ama bir his vardı: denemeliyim.
O an mimari tasarım benim için bir ders konusu olmaktan çıkmıştı. Bir düşünme biçimi olmuştu. Her bina, her sokak, her köşe artık farklı anlamlar taşıyordu.
İçimde Büyüyen Sessizlik
Zaman geçtikçe içimdeki bu ilgi büyüdü ama kimseye anlatmadım. Çünkü anlatmak bazen bir şeyi küçültmek gibi geliyordu. İçimde büyüsün istiyordum.
Ama aynı zamanda yalnız hissediyordum. Çünkü herkes farklı şeylerle ilgilenirken benim içimde bambaşka bir dünya vardı.
Bazen bu dünyaya sahip olmak güzel geliyordu, bazen de ağır.
Yıllar Sonra Aynı Deftere Bakmak
Aradan yıllar geçti. Şimdi 25 yaşındayım. Kayseri’nin sokaklarında yürürken o eski günleri hatırlıyorum. O 7. sınıf sınıfını, tahtadaki yazıyı, ilk çizdiğim evi…
Defterlerim hâlâ duruyor. Sararmış sayfalar arasında o ilk çizgiler… Onlara baktıkça içimde bir şey değişiyor.
O zamanlar hissettiğim heyecan hâlâ var ama üzerine başka duygular eklenmiş. Hayal kırıklıkları, yarım kalan denemeler, bazen vazgeçişler…
Ama en çok da umut.
Çünkü geriye dönüp baktığımda şunu görüyorum: o küçük ders, içimde bir kapı açmış. O kapı hiçbir zaman tamamen kapanmamış.
Geçmişten Gelen Bir Ses
Bazen gece sessizliğinde o sınıfı hatırlıyorum. Tahtayı, kalemi, öğretmenin sesini…
Ve içimden bir ses geliyor:
“Belki de mimari tasarım, sadece binalar değil… insanın kendini yeniden kurma biçimidir.”
Bu düşünce beni hem rahatlatıyor hem de derin bir hüzün bırakıyor. Çünkü bazı hayaller zamanla değişir ama tamamen kaybolmaz.
İçimde Kalan Çizgiler
Bugün hâlâ bir şeyler çizerken o eski defter aklıma geliyor. Her çizgi, her fikir, her boşluk… hepsi bir yerden başlıyor.
Ve ben anlıyorum ki 7. sınıfta başlayan o merak, aslında sadece bir ders değilmiş. İçimde büyüyen bir yolculuğun ilk adımıymış.
O yolculuk bitmedi. Sadece şekil değiştirdi.
“7. sınıfta mimari tasarım nedir” ile ilgili bu kapsamlı rehberi tamamladık. Fotosafak olarak daha fazlası için buradayız!
Önerdiğimiz İçerik: 6. sınıfta kesir nedir ?
Önerdiğimiz İçerik: 7. sınıfta din dersi var mı ?